Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris cròniques IRONMAN. Mostrar tots els missatges
Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris cròniques IRONMAN. Mostrar tots els missatges

29 de juny 2010

IRONMAN NICE

...preparando el material....
...sufriendo en el tramo final del IM NICE!!!
Finisher, una expresión vale más que 1000 palabras.....
Ya tengo mi 16º Ironman en el saco.....y esto creo que es lo único que puedo sacar en positivo de este ironman, hablando en el aspecto deportivo claro, porque en el personal he podido disfrutar de grandes amigos, conocidos y compañeros en un viaje muy entretenido y alegre!!!
La previa al Iron, sin problemas, checking ok, buenas comidas, buen descanso y unas risas para soltar tensiones.....todo perfecto y con ganas que llegara el día siguiente.....
El día de la carrera......una pereza enorme tener que levantarse a las 4.30 para desayunar....y es que esa media hora de menos a la hora de dormir se nota....este ironman empezaba a las 6.30 en vez de lo habitual, a las 7.....pero bueno, una vez levantado nos llamamos todos los compis....desayunamos y nos vamos camino a boxes....allí nos esperaban más de 2500 triatletas para compartir un ironman más para algunos, un reto para otros y cumplir un sueño para otros muchos......el ambiente brutal.....y es que ver unos boxes con más de 2500 bicis pone la piel de gallina a cualquiera.....
Hago los últimos retoques a la bici, preparo toda la comida, me enfundo el traje de neopreno y con los compis de expedición nos vamos a la salida....todo listo....y a punto de empezar a nadar nos ubicamos en el cajón de sub 1.10 todos juntos, parece que puede ser un buen lugar para empezar a nadar algo más tranquilo......
Dan la salida....y aquello se convierte en un infierno.....parece que todos los triatletas están delante mío, o por el lado, y vienen más por detrás......me tiro al agua e intento nadar, imposible coordinar 4 brazadas seguidas, me desentiendo de la boya y voy buscando claros para poder empezar a nadar.....pero es tarea imposible, poco a poco se estira el tema, pero no logro coger ritmo, a trancas y barrancas termino la primera vuelta, sin disfrutar nadando y sin poder soltarme......empiezo la segunda con más ganas, y más todavía después de ver el crono de esa primera vuelta.....encaro la boya y decidido avanzo y avanzo, nadie por los lados por fin consigo poder nadar en condiciones, sensaciones buenas, avanzando triatletas sin parar, la segunda vuelta me pasa en un plis plas.....salgo del agua con 1.00.39.....veo el crono en el arco y me digo, pues no estamos tan mal......
La transición me pone los pelos de punta, la gente animando, algunos conocidos y amigos personalizando esos ánimos....transiciono rápido y empiezo el segmento ciclista en muy buena posición de carrera, con sensaciones buenas y muy motivado.....
Salgo regulando con cabeza, a la espera de sortear las dificultades montañosas de la etapa ciclista.....avanzo a pocos triatletas, más bien me adelantan a mi muchos, pero bueno.....no hay que desesperarse.....en el km 20 llega la primera "rampa", 500 metros a un 10% de media.....sin problemas para arriba, a partir de ahí nada de llanos y un continuo rompepiernas hasta el km 50 donde empezaba el primer puerto, tan solo 20 km.....
Los primeros km se suben fácil, con agilidad....disfruto y gano más posiciones que pierdo, luego el tema se endurece, pero el paisaje es guapísimo, disfruto cada pedaleada y sigo avanzando posiciones....empiezo a disfrutar.....
En el 70, coronamos puerto y empezamos a bajar y llanear un poco, a la espera de la segunda dificultad montañosa.....la bajada, más bien poca, se limita a ligeras bajadas para volver a subir más y más.....nos mantenemos a unos 1000 metros de altura durante unos 50 km....en esos km, realizo una parada técnica, necesitaba hacer un pequeño cambio de aceite.....y finalmente tras superar en teoría todas las dificultades montañosas, "tan solo" nos quedan unos 45 km "cuesta abajo".......el descenso es para matarse, sufro más que subiendo, con lo malo que soy bajando y los locos camicaces adelantando por la derecha, por la izquierda a toda velocidad como si les fuera la vida en ello.....me relajo e intento no ser arrollado por ningún grupillo de suicidas, me adelantan sin exagerar más de 200 personas en la bajada final......por suerte para mí, ninguna de las caídas que presencié me afecto.....tras un rato de nervios llega el último tramo llano hasta meta, pero claro.....no podía ser todo tan fácil....allí nos esperaban los voluntarios soplando con un viento moderado de mar hacia tierra, para dificultar un poco más el segmento ciclista del IM Nice......después de 5.56.25 llego a boxes.....ya tengo la bici al saco, y a pesar de no haber experimentado muy buenas sensaciones, el crono no es "demasiado malo", y más teniendo en cuenta mi pobre kilometraje de bici este año.....
De nuevo transición rápida y empiezo la maratón.....poco a poco, me ubico en carrera....veo a Marcel a tope, liderando el IM, para variar, a amigos que van de coña, otros reventados, otros que van llegando en bici....y mientras todo eso pasa un solazo de justicia nos va castigando y torturando....completo la primera vuelta cómodo a un ritmo de 5 m/km, y con ganas de más.....pero el calor me hace perder la cabeza, sigo de pie, pero sin saber ni donde estoy ni qué estoy haciendo....no me entra más comida, tan solo quiero mojarme y beber......un tremendo golpe de calor me deja prácticamente KO.....y eso que la segunda vuelta no había hecho más que empezar.....a partir del km 15 mi cuerpo no responde, pienso en el abandono como solución, me siento vacío, sin fuerzas, muy mareado y veo el seguir en carrera como un riesgo importante para mí......intento desviar todos esos pensamientos hacia el más allá y voy avanzando, caminando a ritmo muy lento, pero el crono avanza y avanza y mientras recorto metros a esa maratón.....completo la segunda vuelta, empiezo a poder pensar a controlarme yo mismo después de estar divagando durante mucho rato.....intento correr un poco, alterno tramos andando y corriendo, y por momentos siento que puedo dar más....así que me crezco y termino la tercera vuelta fuerte, empiezo la cuarta igual, pero entonces apareció esa maldita hernia y su dolor reflejo, dejándome totalmente KO.....por más que quiero arrancar, el dolor me puede.....me resigno y camino hasta el final......me siento bien por un lado, ya que hacía tan solo unos minutos, unas horas me veía totalmente incapaz ni de mantenerme en pie si quiera......y había superado ese bache y tenía mi 16º finisher a tocar.....pero muy mal por otro, el esfuerzo de estos meses, ese sufrimiento en los entrenos, ese sacrificio no se veía reflejado en ninguno de los dos ironman realizados.....Finalmente y después de 4.46.57......termino con este calvario, el IM France es historia, soy de nuevo finisher, esta vez con un tiempo final de 11.51.28!!!
Quiero felicitar a toda la expedición Bicisprint, en especial a Ibán Marquina y Sebas que debutaron en IM y además en Nice, y en el que ambos pudieron ser finishers por primera vez y a Jose Luis Ruiz, que se ha marcado un doblete Ironcat+Nice para debutar......ahí es nada....y la nueva generación sube fuerte.....piden mi jubilación!!!!

17 de maig 2010

IRONCAT

T1, saliendo del agua el 19!
Segmento ciclista, al paso por L'Ampolla (2ª vuelta)
Arrastrándome en la Maratón!
Llegó y pasó......el segundo objetivo del año pasó tan rápido que ni lo vi, ni lo saboreé....se lo llevó el viento, y nunca mejor dicho.....
Era consciente que no llegaba en un buen momento de forma a esta prueba, tan especial como importante año tras año en mi calendario particular, además del poco volumen y escasa calidad de mis entrenos de natación y especialmente de bici, tenía que añadir mis problemas con esa "maldita" hernia y los restos de ese esguince de tobillo que arrastro desde hace ya más de 5 semanas...y mis peores pronósticos se cumplieron.....
Durante toda la semana se había especulado con el tema del viento, auténticas barbaridades creo que se hicieron realidad, tuve el placer de vivir el año del viento también en el IRONCAT, en el 2007, y no sabría decir cual de las dos ediciones ha resultado más dura, el viento era diferente, no era el mismo tipo de viento, pero el infierno que había en esos arrozales era el mismo.....
En la salida alucino con el viento ya en boxes, es imposible que la bici se quede quieta, un pedazo de carbono volando, cogido tan solo por el sillín.....en ese momento me doy cuenta que iba a ser un día muy largo.....demasiado....pero que tarde o temprano llegaría a su fin, y mi objetivo tenía que ser solo uno, sumar mi 15º IRONMAN FINISHER!
Me coloco el traje, intercambio de ánimos con todos los participantes, amigos, conocidos....el ambiente es espectacular, cada año me gusta más este tri, y por séptimo año seguimos siendo 4 los finishers de estas 7 ediciones del IRONCAT, Ricardo Lazarte, Carlos Ramírez, Alvar Casanova y un servidor....ninguno de nosotros quiere perder el tren....
Pruebo el agua, doy dos brazadas y la noto realmente fría, desde la playa parece que el mar está en buen estado, no plano, pero casi.....me ubico por primera vez entre la multitud, no ocupo las primeras posiciones en la salida, primero porque reconozco mi pobre nivel natatorio de este año y no quiero ni molestar a los que van a competir realmente, ni estoy dispuesto a recibir golpes a diestro y siniestro....así que salida cómoda y sin prisas, la natación tenía que ser un simple calentamiento, sabía que la marca no iba a caer, así que con calma....
Buena salida, limpia, calentando bien, hasta llegar a la primera boya, a la que llegamos muy rápido, al dejarla a la derecha, aparecen unas pequeñas olas que interrumpen en ritmo de natación, un balanceo peculiar añade un poquito de dificultad a la prueba, entonces es cuando me animo, la gente empieza a dispersarse y se puede nadar con calma, poco a poco, me voy estirando más, cogiendo ritmo, bailando al son de las olas.....vuelvo a disfrutar en el agua, pierdo mi cabeza en esas largas travesías hechas años atrás.....cada brazada me resulta orgásmica....no pierdo de vista la boya, me relajo y nado, simplemente nado, me doy cuenta que no estoy nadando mal y que, disfrutando de este sector, me voy colocando en carrera....la segunda vuelta se resiste en ser alcanzada, no tanto la tercera, que simplemente es cuestión de orientación para cubrir unos 200 y poco metros de diferencia, a la cuarta se llega bastante rápido con corriente a favor.....empiezo la segunda vuelta con unas sensaciones bonísimas, pero como todo no podía ser bueno, amagos de calambres empiezan a dar señales de vida, siento frío en el cuerpo y, aunque las brazadas siguen siendo buenas igual que el ritmo, la cabeza se va por momentos de la prueba....esa segunda vuelta, a pesar de no ser mala, resultó más dañina para mi mente que otra cosa.....llego al espigón y encaro meta, el típico batido de pies para despertarlos y recordarles que se deben de activar no lo puedo llevar a cabo, noto como en cualquier momento una rampa me podía hacer daño.....salgo no, sin dificultad del agua, el tiempo del agua, 1.00.01, no está mal, llego a boxes y con calma intento quitarme el traje, tengo frío, no coordino bien los movimientos, y a llegar a las piernas, rampas y más rampas, me cuesta, pero finalmente después de una transición de campo y playa, logro quitarme el neopreno, me coloco el casco, las gafas, zapatillas, agarro un gel e intento ponerme los manguitos, pero entre los nervios, el frío y no se que más no atino, así que finalmente los descarto, cojo mi P3 y al lío!!!!!
Salgo con calma, a verlas venir, quiero reconocer el circuito y ver exactamente con qué tipo de viento nos vamos a tener que pelear...la primera parte del circuito pega el viento de culo, se puede rodar fácil, hay que estar atentos a alguna ráfaga que pega con fuerza lateralmente pero es muy ciclable....al llegar a la Arrocera, encaramos el tramo hasta Camarles, allí nos espera casi 4 km de viento en contra, pero parece soportable, una vez llego al giro, de nuevo viento a favor, otros 4 km y luego sí, el tramo más duro, unos 9 viento en contra.....la primera vuelta, entre las ganas que tiene uno, las fuerzas casi intactas y que el viento era mucho menor a lo que se avecinaba transcurre prácticamente como cualquier año de condiciones normales, así que me animo, me situo en carrera y me dispongo a remontar posiciones, aprovecho los tramos de viento a favor para comer y beber, la segunda vuelta la completo con el mismo tiempo que la primera, todo y apretar el ritmo, el tiempo no ha bajado, entonces me doy cuenta que el viento va in crescendo, he recuperado alguna posición pero no acabo de volar todo lo que quisiera....así que en la tercera me lanzo a por todas....voy recuperando posiciones, sigo comiendo con normalidad y llego a colocarme entre los 10 primeros, creo que llegué hasta el 8º, pero la finalizar la tercera vuelta, me siento ya que el cuerpo no va como debiera, que me había pasado y mucho con el ritmo de carrera, no llevaba los suficientes km en las piernas para rodar a esos ritmos, además el fuerte viento me estaba castigando de lo lindo, la cuarta vuelta la empiezo con ganas, el viento ya castiga notablemente, y aquí empieza mi calvario en la bici....para empezar, la carcasa de mi casco Spiuk Kronos sale disparada por el viento, con lo que la aerodinámica del casco se va a tomar viento, y nunca mejor dicho....siento como pedazos de casco se desprenden, pierdo totalmente la concentración, las piernas no van, el viento se acentua y el coco empieza a flojear....necesito algo para seguir en carrera, coincido con Richard Calle en el segmento de bici y le pido el casco, ya que no iba a terminar la prueba, me lo cede con mucha generosidad en el avituallamiento de Camarles, gracias crack! y sigo rodando, me acoplo e intento concentrarme, pero el cuerpo ya no me acepta las barritas, ni los geles, la bebida no me apetece....pero sigo rodando, mi ritmo cada vez más lento y el viento cada vez más fuerte, con lo que la debacle parecía aún mayor.... Había dos tramos que resultaban especialmente duros, uno principlamente, cuando encarábamos la arrocera, el viento lateral hacía que la posición en la bici fuera algo peculiar, bicis totalmente de lado y el cuerpo perpendicular al suelo, haciendo contrapeso para poder mantenerla en pie, haciendo "s" de lado a lado, increíble.....muy bonito para verlo desde fuera, pero nada agradable para vivirlo en 6 ocasiones por duplicado......o sea 12!!!En la quinta vuelta me concentro para terminar el segmento ciclista, con 60 km por delante y sin poder comer, y con un viento ya totalmente huracanado, el infierno me estaba abriendo las puertas....pido unos bocatas a los colegas, Meri, Laura, Ibán y Sebas....y un par de bimbos con fuet, me salvaron la vida en la sexta vuelta....después de pasarlo realmente mal en uno de los segmentos que más suelo disfrutar termino con un parcial de 6.17.55, sin ser consciente del crono, me ubico en boxes a por la maratón! Un infierno indescriptible para estrenar mi lenticular......nunca mais!!!!
Empiezo a correr, las sensaciones son malísimas, después de haberme procurado los geles, pido en el avituallamiento algo de comer, algo sólido.....y un bocata de butifarra me recarga un poco las pilas...., la primera vuelta con la misma táctica que en la bici, a reconocer el terreno, poco a poco me voy sintiendo bien, y la segunda vuelta la corro a un ritmo muy aceptable, no al ritmo que hubiese deseado y que esperaba hacer, pero correcto teniendo en cuenta todo lo que llevaba ya en el cuerpo....la mente hacía amagos de abandono, pero tenía claro que quería ser finisher....corro hasta la media maratón y ya, viendo que no tenía ninguna motivación en carrera, no podía ni hacer marca, ni lograr un crono que realmente me hubiese satisfecho, ni una posición que me reconfortáse, decido andar, y ver los km pasar poco a poco, animo a todos los conocidos, amigos, especialmente a Jose y a Sandra, que en su primer Ironman, se están saliendo, menudos cracks....disfruto de los ánimos de la gente, de la experiencia, de lo grande que es un Ironman, los ánimos de gente especial como Carol, Ana o Mireia me dan alas, alas que no sirven para volar, pero que me empujan con fuerza hasta meta.....así que tras 4.25.39 termino esos largos y eternos 42 km, siendo finisher por 15ª vez, con un tiempo final de 11.43.35.....el camino no había resultado ni fácil ni agradable....pero volvía a ser FINISHER!!!!!
Aunque no esté orgulloso de mi carrera ni de la manera que la afronté, terminar aquí me reconforta, me hace valorarme un poco más, esta experiencia la puedo aplicar en muchos ámbitos, una vez más había superado un sin fin de adversidades y había logrado "más o menos" mi objetivo....y curiosamente en las tres disciplinas me fui de más a menos en el ecuador de cada segmento, y en las tres ocasiones pude solventar la papeleta....
Esta experiencia me ha hecho replantearme y mucho lo que queda de temporada, pronto anunciaré mis cambios, alguno importante y que confirmaré tras la visita al cirujano de esta semana....eso sí, NO ME RINDO!!!!!

21 de maig 2009

IRONCAT 2009, 09.34.32!!!!! Parte II

....esperando la salida....momento de gallina de piel!!!
.....volando con mi P3...a tope...36.4 km/h!...disfrutando de ese maratón....quién me lo iba a decir??...concentración máxima....3ª vuelta.......como me gusta esa zancada....
....la atracción del VI IRONCAT, la checa, inscrita, y que finalmente no participó...
un buen masaje a 4 manos, que se agradece un montón!!!
Asimilando todavía la marca y el resultado obtenido, estoy viviendo una semana de subidón tremendo, espero poder dar continuidad a la racha en el Half este domingo, ya no vale poner excusas, no llegaré en buenas condiciones por motivos que no desvelaré aquí y ahora, pero llegaré....
La verdad es que ha sido un resultado muy esperado, pero que no pensaba que pudiera llegar en este ironcat, pero lo cierto es que llegó....salí a correr sin presión, con el objetivo de terminar y me dejé llevar por las sensaciones....y qué decir que fueron geniales....
Me ha hecho mucha ilusión recibir felicitaciones de muchos de vosotros, en especial de todos aquellos que no comentáis habitualmente en el blog, y sobretodo de esos cracks del mundo del triatlón que hay por ahí sueltos....de verdad, lo agradezco un montón....
De momento no le puedo pedir más a mi temporada, voy como una moto, lástima de esos problemas que me desestabilizaron un poco, pero que parece que poco a poco me puedo ir sobreponiendo...o al menos eso parece, aunque sea solo por momentos....a ver si este domingo puedo hacer lo mismo y terminar otro de mis objetivos de la temporada.
Según vaya este domingo, modificaré algún objetivo, me llaman la atención pruebas nuevas, y porqué no probar, y si hay que cancelar alguna, pues se cancela o no???

18 de maig 2009

IRONCAT 2009, Finisher en 09.34.32!!!!!

Salida del agua, parcial , encabezando un grupillo de unos 6-7 triatletas!
...con la sonrisa en la cara, segunda vuelta de bici y 5º provisional.....
....superando uno de los únicos repechos que hay en todo el circuito...
...apretando los diente, última vuelta y a por ese sub 5 en bici!!!
....me gusta mi estilo corriendo....claro que con apenas 10 km....
Llegada a meta, fin de un día pletórico!
Finisher de mi Ironman nº 12, con marca personal incluida!!!
...Con Masip y Gisela comentando la jugada....
Uno de mis grandes sueños hecho realidad!!!!!
Al fin he logrado una marca en IronMan de la que poder estar orgulloso, y que me llena plenamente, y con ello no quiero decir que lo que logré el año pasado en Austria no me llenara, ni me dejara indiferente, pero sinceramente, me supo a poco para la enorme preparación realizada para entonces.
Este resultado me llega en un momento duro y muy difícil de mi vida, así que una alegría de tal magnitud es doblemente bienvenida, me gustaría marcar con ella un punto de inflexión en mi vida, y poder levantar cabeza, mirar hacia delante, y salir de este pozo en el que estoy metido!!
Crónica: Con la incerteza de saber cómo me encontraría anímicamente el día de la prueba y de que día nos saldría me presenté en l'Ampolla, a por mi sexto IRONCAT y mi doceavo IronMan, y con mi P3 a "estrenar" para ver si me motivaba algo más. A la llegada mucho viento, muy similar a la edición del 2007, aun así, muchos triatletas rodando en bici, alguno corriendo incluso nadando, después como alguno que me animara a salir en bici para probarla y tal y viendo el percal, decidí echarme un rato e ir a comer pronto para estar listo a la hora del briefing. En dicho briefing, nada nuevo, así que recogemos dorsal, intercambio de pareceres con la peña, y lo típico, al que no de duele el pie, no ha entrenado y el que no se encuentra bien hace días que no duerme.....y bla, bla, bla.....
Por la noche cena en la clásica Pizzería con los amigos, nos relajamos y reímos un rato y empiezan a la vez los piques ya para mañana....otro clásico!!! Luego, temprano a dormir y a esperar que amanezca.
Por fin llega el momento, la hora esperada desde hacía algún tiempo, me levanto extraño, sensaciones raras, he tenido alguna rampa por la noche y el optimismo no se apodera de mi, me aseo, acicalo la bici y bajo a desayunar, esta vez decido intercalar "comida normal" con mi desayuno de competi, para variar.....y después de alguna visita a señor Roca, marcho para boxes.....sin presión, sin ansias de marca y muy tranquilo, como si de una rutina se tratara.
Después de arreglar los boxes y dejar todo el material a punto, me cierro el neopreno y me dirijo a la salida, no recuerdo tan pocos nervios en ningún triatlón anterior, ya no hablo solo de Ironman....me ubico allí donde creo mejor y espero la salida. Dan la salida y de repente me veo inmerso en un pelotón enorme recibiendo golpes por todos lados, así que levanto la cabeza, miro la boya y me abro a la derecha y empiezo a nadar tranquilamente en solitario, poco a poco voy cogiendo mi ritmillo, y paso una boya, y otra....y otra...y otra más.....y cada vez me siento mejor, vuelvo a levantar la cabeza y veo pequeños grupos y alguno suelto por ahí delante, y decido irme a por ellos, a medida que los voy pillando, voy avanzando posiciones, y cada vez con mejores sensaciones, y sin darme cuenta me veo en el espigón encarando meta, buenas sensaciones y una tranquilidad pasmosa.....salgo del agua en 54.13, 7º mejor parcial, aunque octavo provisional, ya que hubo un abandono de algún corredor que salió antes que yo del agua....
Hago una T1 desastrosa, una rampa en el gemelo y otra en la planta del pie, convierten la tarea de quitarse el neopreno en una odisea.....finalmente, después de una encarnizada lucha, me desprendo de él, agarro mi casco, las zapas y mi cabra.....y al ruedo....
Tenía muchas dudas de cómo podría afrontar esos 180 km de bici con una bici así, con una posición más radical y una geometría algo diferente de lo que suelo entrenar, pero decidí llevármela y vestirla de gala que para eso la compré....y no me arrepiento de ello, al contrario, es una máquina de volar, la gente me lo había dicho muchas veces, que si con una cabra esto, que si lo otro.....y una vez comprobado en primera persona, puedo verificar que son máquinas de volar....con la motivación por las nubes empecé a darle a los pedales, no mirando nunca hacia atrás, tan solo delante, y con el único objetivo de darlo todo, de avanzar posiciones e intentar no perderlas.....una regularidad pasmosa marcó este segmento de carrera, clavé todas las vueltas (6) de 30 km en 50', excepto la segunda que la hice en 49', mi motivación fue in crescendo gracias al gran día que hacía, sol pero no mucha calor, sin aire, cada vez con mejores sensaciones, clavando parciales y avanzando posiciones....lástima que a partir de los 130 km empezara a sentir raras sensaciones en músculos en los que no acostumbro a sentirlos con mi bici convencional, la cabra empezaba a dejar huella, me notaba los gemelos, abductores, isquios, antebrazos y sobretodo cervicales y lumbares algo sobrecargados, pero a la vez fuerte y con ganas de seguir....y en un plis plas, estaba terminando la bici, con un crono de 4.59.06 de cuenta, y una media de 36.3 km/h, hecho que me llenó mucho, muchísimo personalmente, y de 5.02.37 con transición incluida que me da la organización, resultando el 8º mejor parcial y bajándome a correr en séptima posición....y relativamente entero.
Después de una mejor T2, sin ninguna complicación, no hago caso de alguno que me decía que si el de delante estaba petado, que si lo tengo a 30 segundos......me procuro mis geles, mis zapas, mi dorsal y mi visera y al lío, y salgo a correr a un ritmo tranquilo, pero alegre a la vez, corriendo suelto, no siento dolor en las piernas, pero si diferente a como las siento cuando entreno transiciones con mi otra bici, pero no quiero pensar en ello, tan solo en pasar km y km, completo l primera vuelta de las 6, muy entero y controlando a los que llevo delante y los que vienen por detrás, en 35' completo la primera vuelta, esa regularidad continua en la segunda vuelta, 34', y en la tercera 35' más, pasando la media en 1.44, pero la cuarta y posteriores vueltas empiezan a pasar factura, el calor va apretando y el cansancio se empieza a notar, completo la cuarta vuelta en 37', la quinta en 37' y la última, andando 3 km porque me rallé, en 39'.....dejando escapar dos posiciones en la clasificación general y el campeonato de Catalunya de larga distancia.....quizás lo que me sobró de fuerzas y de coco durante toda la prueba, me faltó en esa última vuelta, pero todo y eso, logré mi mejor maratón en Ironman, 3.37.42 (27º mejor parcial) y nueva marca personal en IRONMAN, 9.34.32 y un top-10, noveno concretamente.....
Un día sensacional, en el que fue todo al dedillo, y como dijo uno que yo me sé, "he tenido suerte", aunque reconozco que estoy más fuerte que nunca, aunque eso me va a días....
He logrado una excelente posición con mejor marca personal en un Ironman especial para mí, el de mi casa, quizás en el que más ilusión me pueda hacer, en el que he sido capaz de vivir mis mejores momentos en un Ironman, pero también los peores, del que se han hecho 6 ediciones, ninguna en las mismas condiciones, y tengo el placer de ser uno de los 4 triatletas que hemos logrado participar y completar todas las ediciones, Alvar Casanova, Carlos Ramírez y Ricardo Lazarte.

16 de jul. 2008

IRONMAN AUSTRIA (la crónica)

Una foto que vale más de mil palabras....
Bueno, como ya sabéis todos, supongo....conseguí bajar de 10 horas en Ironman....concretamente mi crono final fue de 9.56.23!! Fue al tercer de los intentos, después de dos intentos fallidos en el Ironcat 07 y 08, y no echaré la culpa al mal tiempo...aunque ayudó...en Klagenfurt lo conseguí...
Vamos por la crónica....
Domingo 13 a las 04.45......suena el despertador...y contrariamente a lo que podáis pensar...me despierto lleno de energía... sí, sí a esas horas.... ultimo la bolsa a llevar e inicio mi desayuno....puedo decir que ligero no fue, aunque solo comí un paquete entero de galletas....y no diré de cuáles...jejjeje....los que me conocéis ya sabéis cuáles son....me dirigí hacia boxes para preparar toda la comida para el tramo ciclista, revisar que la bici estaba en perfecto estado, las bolsas de las transiciones y para ubicarme bien para encontrar mi bici entre casi 2400...
Sobre las 6.45, me dirijo hacia la salida....me coloco bien el traje de neopreno y espero ansioso la salida.....curiosamente, no hubo pistoletazo de salida....de repente empezó a moverse la gente, a avanzar....y poco a poco nos fuimos sumergiendo en el agua.....todos nos preguntábamos si ya valía.....y sin más empezó la gente a tirar y tirar hasta que que nos decidimos...pues si que vale.....en esa salida perdí 23 segundos tontamente.....la verdad es que para toda la gente que éramos y que la salida tenía dos frentes separados no recibí excesivos golpes....solamente los típicos de cada tri, me costó mucho coger el ritmo, después empecé a avanzar de pelotón en pelotón, me ponía a pies y cuando me sentía con fuerzas avanzaba hasta otro grupo....así sucesivamente hasta los 3000 metros aproximadamente, cuando entramos en el canal, allí parecía que tenía prisa.....impuse un ritmo muy vivo, el que debería de haber llevado durante todo el segmento...pero bueno...este año estoy lejos de mis mejores momentos natatorios....salí en unos fantásticos 59.58, geniales no por se un gran tiempo, sino porque empezaba el primer sector del Ironman bajando de la hora, que psicológicamente me iba genial......
T1 lenta, muy lenta....perdí mucho tiempo en sacarme el traje, transicioné con las zapatillas puestas....mal, muy mal, de mis peores transiciones en Ironman y aunque no eran muy cortas, perdí 3.51....
Primeros kms en bici a plato pequeño, para entrar en calor, son de falso llano y empiezo a sentir sensaciones fantásticas.....empiezo a animarme y cada vez tiro de más desarrollo....las primeras gotas de lluvia aparecen y mojan ligeramente el asfalto.....cada vez se intensifica más la lluvia, hasta quedar empapado de arriba a abajo, con algunos charcos en la carretera el descenso del primer puertecillo no es tan rápido como debiera, además de peligroso....la bici no rueda como debería, se pierde mucho tiempo en las bajadas, y más yo que soy un cagueta!!! Voy genial en bici, llevo un ritmo genial, sigo sintiéndome bien y muy fuerte, lo que no entiendo es como me pueden pasar algunos triatletas a esas velocidades.....llegué a coger 82 kms de máxima velocidad y en ese momento me estaban adelantando....para flipar!!!, y menos aún cuando me pasan pelotones.....hay gente que lo del no draft no va con ellos, suerte que los jueces, bueno alguno de ellos ponía remedio a base de tarjetazos....vi bastante drafting, mucho permitido por los jueces pero también mucho sancionado....pero bueno allá cada uno con su conciencia...yo me limité a hacer mi carrera, no como en Banyoles, que me comía la cabeza viendo un pelotón a escasos metros míos dándose relevos y yo siempre por detrás.....iba muy concentrado y consciente del objetivo que tenía marcado....terminé la primera vuelta en 2.30....y me veía con opciones de poder hacer 5 horas peladas en la bici, incluso de bajar algo de 5...., además empezaba a salir tímidamente el sol y a secar el asfalto...pero las excesivas ganas con las que empecé la segunda vuelta quizás me acabaron de poner en mi sitio.....lo pasé fatal en la subida del segundo puerto, con rampas del 11.5%, el consuelo era ver como incluso yendo mal iba avanzando posiciones.....no pudo ser el bajar de 5, pero hice mi mejor marca sobre los 180 km en Ironman, 5.08.56....muy contento....totalizando 1651 metros de desnivel positivo.
T2 también lenta, otra vez con las zapas puestas me crucé todos los boxes....3.35, y empezando la maratón con 6.15 de crono, o sea que tenía por delante 3.45, bueno algo menos para conseguir mi objetivo de bajar de 10 horas...
La maratón constaba de dos vueltas en forma de ocho, casi todo el circuito de ida y vuelta por el mismo lugar, ideal para ir controlando a los amiguetes e ir cogiendo referencias....empiezo muy lento, aprovecho para comer e hidratarme bien en esos primeros compases de aclimatación muscular.....sobre el km. 2 ya voy trotando a ritmo, cuando empieza a caer un tormentón espectacular, rayos y truenos y una abundante lluvia inundan el piso de la maratón....empapado y saltando entre charcos me acuerdo de los que todavía están encima de la bicicleta....qué peligro...termino la primera vuelta a buen ritmo, con sensaciones bastante buenas y con el objetivo todavía factible.....sobre el km 26 y hasta el 32-33 empecé a sentirme mal, a correr realmente mal....por una parte veía que se me escapa el tiempo y por otra no quería que eso ocurriera...pasé esa crisis pasajera..... y al paso por la zona de meta, quedándome unos 10 kms y 52 minutos para las 10 horas, me creí lo que estaba a punto de hacer.....me saqué un motorcillo de no se donde y empecé a volar hacia meta, haciendo también mi mejor marca en maratón de Ironman, 3.40.01, incluso me permití el lujo de avanzar unos 10-12 corredores en el último km, disfrutar los 200 metros de meta con el publico, saltar y cantar, coger a mi hija y entrar chillando y andando con mi Núria......menudo subidón.....09.56.23!!!!!!
Por fin FINISHER SUB-10!!!!!!
Continuará...


18 de maig 2008

IronCat 2008 (Crónica)

Objetivo semi-conseguido!!!! y digo casi porque terminar un IronMan, sea con el crono que sea ya es un logro, hacerlo con las marcas que uno quiere o prevee ya es otro cantar.....así que conseguí terminar, pero no con el crono deseado.....además con el 80% de culpa mía!!!
Las previsiones del tiempo hacía preveer un día duro, los que repetíamos del año anterior, presuponíamos que nada sería peor que lo vivido el año anterior....todo suposiciones....porque para unos fue mejor y para otros peor, para mí, simplemente diferente....
Nunca antes había hecho un Ironman lloviendo, (sí una Maratón, Sevilla 2005), pero imaginaba como sería si me encontraba algún día con él.....UN INFIERNO!!!!
Salida con el día nublado, no hace frío, pero sí un fresquito agradable, no llueve pero ya se empiezan a dejar ver unos nubarrones negros, que no tardarían en empezar a descargar....
A las 07.00 en punto se da la salida, muy limpia de golpes, ya que casi todo el mundo se había colocado conscientemente según su nivel, dejamos las dos primeras boyas a la derecha y cuando encaramos la tercera, después de varias brazadas me doy cuenta que la natación es más larga de lo que debería ser, así que decido regular y ver el crono de la primera vuelta, 33', casi nada! y más teniendo en cuenta que la segunda es más larga ya que hay que rodear un espigón del puerto, unos 400 metros más tranquilamente....con lo que la distancia más correcta creo que hubiera sido dos vueltas completas, con salida y llegada en el mismo sitio....así que me puse las pilas y a tope con la segunda vuelta, recuperando bastantes posiciones hasta llegar a un grupillo cómodo, acabando la segunda vuelta en 34, totalizando 1.07.10 en el segmento de natación, 14 mejor parcial, a la salida del agua ya me doy cuenta que aunque voy bien clasificado y no he nadado mal del todo, el bajar de las 10 horas se empieza a alejar.....
Larga transición desde el puerto hasta los boxes, me quito el neopreno, me pongo el casco y las zapas de bici y, afortunadamente, decido ponerme también un chaleco cortavientos...
Empiezo los 180 kms de bici a saco, con precaución en los primeros km, con badenes y asfalto en mal estado, una vez en el asfalto nuevo me acoplo y empiezo a darle con ganas a los pedales.....me propongo como objetivo cubrir cada vuelta de 30 kms en 50'...primera vuelta en 48', vamos bien...empieza a llover levemente al inicio de la segunda vuelta, pero al final de esta la lluvia ya es moderada, pese a la lluvia acabo en 49', la tercera sigue lloviendo pero yo sigo a mi ritmo, me siento bien y el ritmo no aminora, pero las circunstancias hacen que aumente el tiempo, la cubro en 52', con el añadido de tener un gran susto en una rotonda en l'Ampolla, donde estuve a punto de irme al suelo......a partir de aquí y con el asfalto lleno de agua, charcos por todos los sitios y pavimento deslizante decido no tomar más riesgos y apretar solo donde sea seguro.....el viento empieza a hacer acto de presencia y la lluvia ya empieza a hacerse notar, frío en el cuerpo y primeros calambres......cuarta y quinta vuelta con viento moderado y menos lluvia, los cronos van aumentando, 54 y 55', respectivamente, la última con el pavimento menos mojado vuelvo a estrujar la máquina, acabándola en 53', totalizando mi mejor bici en distancia Ironman, 5.11, a pesar de todas las inclemencias, muy contento con el trabajo realizado, el tiempo reflejado en las clasificaciones, 5.20.15, incluye la transición del puerto a los boxes, la T1 y la T2, el sexto mejor parcial, lo que me supuso remontar 9 posiciones y empezar la maratón en quinta posición...
Y como me pasó en la primera edición del Ironcat, empecé la maratón muy motivado y creciéndome por momentos, no concienciandome del ritmo que debiera llevar, salgo a por todas, me encuentro bien, empieza a salir el sol y me lanzo.....con lo que al final de las 2 primeras vueltas, o sea, en el km. 14 voy tercero y teniendo a tiro al segundo clasificado.....la gente animando a saco y yo con la moral por las nubes, pero era solo un espejismo.....en la tercera vuelta me empiezan a pillar a mi ya los grandes maratonianos de los Ironman, y poco a poco mi ritmo se va deteriorando, a la vez que el tiempo empieza a empeorar y vuelve a llover, empiezo a ser superado a diestro y siniestro, hasta llegar a caminar bastantes kms en la cuarta y quinta vuelta, y además otra vez con lluvia....totalizando una maratón mala, pero que no puedo llamar desastrosa, ya que el ritmo impuesto en las dos primera vueltas compensaron lo caminado, rondando una vez más las 4 horas de maratón, en total, 3.58.03, siendo el 53 mejor parcial, acabando en la 16 posición final...Tiempo final: 10.25.27!
Muy contento por terminar otro Ironman más, ya van 10! por la posición final teniendo en cuenta el nivel que había en la salida, por las sensaciones tenidas en el 80% de la carrera, por cruzar la meta con mi hija una vez más, por haber sabido sobreponerme a las inclemencias del tiempo....pero con regusto un poco amargo por haber dejado escapar una oportunidad de bajar de 10 horas en Ironman, solo me faltó usar un poco más la cabeza....ahora deberé esperar a la recuperación: IRONMAN KLAGENFURT!
Próximamente más y fotos!!

24 de maig 2007

Lanzarote 2007 (2)

Expedición Lanzarote 2007: Aeropuerto de El Prat, vamos sin maletas, solo lo justito y necesario, en la foto falta la mujer y una bolsa más...., menos mal que no me pesaron el equipaje, que sino, me sale la bromita por un ojo de la cara
Control de bici, material y demás en boxes el día anterior a la prueba, todo OK, menos yo, que no las tenía todas de poder terminar...06.55 de la mañana, qué fresquita está el agua y qué poquitas gans tengo yo de meterme a nadar a estas horas, siempre he creído que los Ironman tendrían que empezar a las 09.00!!!
Mi mejor maratón en Ironman, y ha llegado precisamente en Lanzarote, donde creo que no es el mejor sitio para hacerlo, primero debido al circuito ciclista que exige y desgasta más que cualquier otro y segundo, porque no es nada llana, tiene unos repechones que al cabo de hacerlos 8 veces se hacen muy muy pesados.....
Creo que la constancia en el ritmo dió sus frutos, de las 4 vueltas ahí están los parciales: 55.59+57.00+59.47+1.02.37, haciendo cada vuelta entre 1 y 3 minutos más lenta, creo que muy equilibradas!!
Foto de familia, Ironman terminado, 2 bolsitas de suero en mis venas y un masaje y como nuevo, recuperado para otro Ironman, es broma!!!!!
Viaje de vuelta, a dormir en el avión con mi peque, luciendo camiseta del EUSKOMAN!!


23 de maig 2007

Lanzarote 2007 (1)

Foto finisher, 2º con mi hija Núria
T1,
La Maratón de Lanzarote, de plana nada de nada!!
Bueno, pues ya ha caído otro IronMan más a mis espaldas, con este ya van 9!
Satisfecho? Pues creo que sí, tal y como han ido las cosas últimamente me tengo que dar por satisfecho, terminar en Lanzarote es siempre un logro extra, hacerlo habiendo hecho otro Ironman hace 15 días un plus más, y si añado mi cansancio acomulado, creo que por sobre entreno y falta de descanso, otro plus más.
Tal y como se preveía, el día nublado poco viento y poca calor, hacía pensar que habría grandes marcas, pero Lanzarote es Lanzarote y no fue así, claro si tenemos en cuenta los tiempos de los primeros clasificados, nada fuera de lo "normal".
Para empezar el agua estaba algo movida, creo que por el viento que venía de sur, al revés de lo que es costumbre en la zona, pero nada espectacular, en mi opinión los tiempos de natación fueron mayores porque se rompió un par de tramos de corchera que dibujaban la línea recta y que, al no estar provocaron unas cuantas eses con los consiguientes metrillos de más. Mi tiempo fue de 59.49, tan solo 4 segundos más que LZ 04, creo que nadé bien, me sentí bien dentro del agua, aunque eso sí casi toda la primera vuelta fue una pelea constante, codazos, patadas, manotazos pero con buenas sensaciones en general, el 86 mejor parcial de entre los casi 1100 triatletas.
La bici era mi gran duda, si quería acabar el Ironman tenía que correr con cabeza y regular para no arrastrarme demasiado en la maratón, me había fijado un hipotético tiempo de 6 horas, y al final lo clavé, 5.59.24, pero sufriendo en la parte final para conseguirlo.
Como el viento venía de sur, significaba que la primera parte del recorrido no íbamos a notar tanto el viento, que el Timanfaya lo subiríamos con viento a favor pero, por lo contrario, tendríamos el viento de cara el tramo final, el cual casi siempre venía de culo..., así que ahí estaba el kit de la cuestión, regular el tramo de salida, ideal para lanzarse a medias espectaculares, subir el Timanfaya con cabeza, para llegar a los miradores en las mejores condiciones posibles, y así lo hice, me olvidé de todos aquellos corredores que me adelantaban en bici para hacer mi propia crono, ritmo constante pero alegre, llego al Timanfaya con media de 32.2, subo las Montañas del Fuego a ritmo, rápido gracias al viento, y encaro la subida a los miradores con media de 33.4. El ritmo de subida era bastante bueno, voy adelantando más gente de la que me pasa a mí, buena subida, después del descenso de los miradores, llegamos al km. 130, según el perfil de la organización quedaban 25 km de subida suave y progresiva, los cambios del recorrido ciclista hizo que fueran unos 32 de subida con el viento en contra, aquí empezó el Ironman para más de uno!!!!, incluso para mí que había regulado mucho, más de una hora de lucha contra el viento y de desgaste extra, aquí me paso factura el Ironcat, Sant Feliu de Guíxols y yo qué sé más!!!!, al final apretando para conseguir no pasar de las 6 horas, parcial 228 de bici, a una media de 30.5 km/h.
Cuando me bajé de la bici y empecé la larguísima transición, creía que no podría correr la maratón, pero todo fue empezar e ir cogiendo ritmillo, la verdad es que fuí bastante constante durante los 42 km, y conseguí hacer mi mejor maratón en Ironman, 3.55.19, el 242 mejor parcial de todos los corredores.
Al final, posición 181 de la general, 11.04.34 de tiempo final, mejorando 29 minutos mi anterior Lanzarote!!!

8 de maig 2007

Ironcat 2007 (2)

Foto salida de la natación (gentileza de Bernat)
Los arrozales de la muerte (gentileza de Aitor)
Mi pequeña viviendo su primera experiencia IRONMAN
A veces no vale con solo entrenar!!
La verdad es que en todos los Ironman que había participado anteriormente nunca había tenido una condiciones tan adversas, como comenté climatológicas y mías personales (cuerpo revuelto), y valoré realmente el sacrificio que conlleva acabar un Ironman. Tanto tiempo preparando una prueba para que luego salga un día malo, motivo X, y todo al traste, preparando un tiempazo y luego sale....mejor sin comentarios.
Yo como soy un poco tozudo, ya que entreno, aprovecho el volumen y me hago dos del tirón, así que espero que todo lo que me sobró del Ironcat y todo lo que llevo dentro me lo deje en la isla de Lanzarote, y de alguna manera se vea compensado el sacrificio realizado hasta el día de hoy, de todas formas la experiencia vivida me hace crecer como triatleta y valorar cosas que no valoraba hasta hoy y que, desde luego voy a tener en cuenta para Lanzarote.

7 de maig 2007

Ironcat 2007 (1)

T2, empezando la Maratón...
T1, saliendo del agua, 10a posición
Foto finisher, la primera con mi NÚRIA
T2, entrando con la bicicleta a boxes
Completando la primera de las seis vueltas de bici
Para resumir, el Ironman más duro que haya hecho nunca, el que peor lo he pasado y he sufrido ya sea por las condiciones climatológicas como por las físicas propias, en fin un mal día lo tiene cualquiera, pero si encima le ponen más peros, la cosa se va complicando.
Mal estar en el cuerpo ya de buena mañana, con frío, pocas ganas de comer y no muy mentalizado de lo que se avecinaba, pero a las 07.00 horas en la línea de salida como un campeón.
En el agua, no excesivamente fría, pero para mi gusto un pelín fría, muy movida para ser l'Ampolla, pero tampoco mucho comparada con Elche el año pasado o a veces Zarautz, había tramos difíciles de nadar, con alguna que otra corriente y olas, pero bueno creo que 3800 metros más que menos bien medidos, porque mi natación fue pésima, vómitos y rampas, pero salí con 1.03.10, en la posición 10, pero con la sensación de haber podido salir sin problemas por debajo de la hora y.... La T1, un poco lenta, pero había que abrigarse, 2.17.
Salimos con la bici, pasando el tramo del pueblo hace viento pero se aguanta, me las prometía felices hasta la salida a la carretera, un viento jamás visto por mis ojos encima de la bicicleta!!!, cogido al manillar con fuerza, haciendo contrapeso y la bicicleta volcada hacia el otro lado, un drama, fui incapaz de coger ritmo, la primera vuelta lo intenté, me pasaron dos triatletas y yo adelanté a tres más, parecía no ir mal la cosa, pero mi cuerpo no respondía, sin motivación alguna y malestar general en el cuerpo...a partir de ahí una debacle, solo podía comer e hidratarme en los tramos de viento a "favor" porque si soltaba el manillar me iba directo a los arrozales, mi peor parcial en bici de todos los Ironman, 6.31.22, el 25 mejor de la prueba, acabando el segmento ciclista en la posición 22, haciendo 1.15 más que el año pasado!!
La maratón me parecía como empezar otro Ironman, quería abandonar, de hecho ya lo quería haber hecho en la bici, pero seguí para hacer realidad uno de mis sueños(quería entrar con mi hija de 8 meses en brazos), corrí las dos primeras vueltas y media, durante una más no sé cómo iba, anduve durante vuelta y media más y corrí la última, con el mero fin de acabar otro Ironman, total 4.27.38 en la maratón, parcial 43, que para haber andado 10 km no está nada mal, y con la esperanza de no haberme vaciado de cara a Lanzarote la semana que viene.
Posición final, el 25, con un crono de 12.02.09, mi peor marca mirando el lado malo, pero mirando el bueno, otro Ironman más terminado y primero cruzando la meta con mi niña.

9 de nov. 2006

Ironman Switzerland-Zurich 2006



Un Ironman espectacular pel paisatge, per l'ambient, per la gent, pels seus circuits, no tant el de natació, però, sí el de ciclisme i de cursa a peu, ideal per ser finisher per setena vegada!!!!
La natació constava d'un circuit de volta i mitja, fet que feia que les boies estiguéssin massa juntes i els girs amb quasi 2000 participants fossin caòtics, tot i això vaig fer el 31è millor parcial de la meva categoria.
El circuit de ciclisme constava de tres voltes on a cadascuna d'elles s'havia de pujar un petit port de muntanya d'aproximadament 9 km i repetjonet d'1 km, i és clar, els km pesen i les pujades eren cada cop més llargues, tot i així vaig aconseguir el meu segon millor registre en 180 km i el 58è de la meva categoria.
La marató, molt acompanyada tota l'estona, constava de quatre voltes molt planeres i amb força gent dins del circuit i fora animant, vaig fer el 45è millor registre de la categoria i per fi vaig baixar de 4 hore en marató d'ironman......
A més l'estada es va fer molt amena, ja que vaig estar, a més de la família, amb dos companys de la ciutat, dues companyes d'equip, i quasi tots el gladiadors del Prat......
SWIM: 57.52
T1: 1.49, millorant transicions!!
BIKE: 5.24.55, 2n millor parcial sobre la distància
T2: 2.04, continuem millorant
RUN: 3.57.45, per primera vegada sub-4 hores en marató ironman...
OVERALL TIME: 10.24.25, 2a millor marca personal i millor en Ironman de circuit oficial!!!
Objectiu fixat pel 2007: baixar d'una vegada per totes de les 10 hores, tot un repte!!!!

Ironcat 2006




L'objectiu era clar, millorar la marca personal, fins ara Roth!!
L'organització ja sembla més la d'un triatló internacional, les dues edicions anteriors han servit per aprendre molt i millorar, aquest any el nivell és altíssim i els deu primers llocs de la general es venien molt cars.......
La natació va tornar a ser un pel més curta, suposo que pel meu temps i nivell sobre uns 3300-3400 metres, no més, de moment, tot anava bé, sortia a la desena posició! Després de fer una ràpida transició i un parcial ciclista francament bo i dotze minuts millor que el meu millor parcial a les dues edicions anteriors em col.locava a la 8ena posició; ara tocava patir, la marató, que per variar el circuit va resultar a l'ordre d'1-1.5 km de més, feia el 21è millor parcial, el que em suposava perdre quatre llocs a la classificació per acabar 12è, que no està gens malament!!!!
SWIM: 46.40
T1: 1.51
BIKE: 5.14.12, el meu millor registre sobre 180 km
T2: 2.07
RUN: 4.15.4
OVERALL TIME: 10.16.05, personal best time!!!!!

Ironcat 2005



Tornava a l'infern!!!
A més havia d'afegir que arribava sense quasi entrenament, amb tant sols uns 100 km nedats, 1085 km de bicicleta i només una sortida de 180 km la setmana anterior a la prova i 900 km de cursa a peu....
La prova no va començar gens malament, això sí amb una natació un pel més curta, sobre un 200 metres de menys, la organització havia millorat moltíssim respecte la primera edició, l'època de l'any era diferent i per tant la calor no era tant intensa, però jo tenia que córrer amb molt de seny i regular si nó volia patir més del compte o senzillament acabar la prova, i així va ser, i el resultat, la segona millor marca de la distànica fins aleshores, 10.36.56.
SWIM: 52.31
BIKE: 5.36.06, vaig perdre 10 minuts respecte l'any passat
RUN: 4.08.19, recupero més d'una hora i quart...
Tot i haver més nivell que l'any passat, vaig millorar el temps assolit i la posició, acabant el 18è de la general, i tornant a contribuir a la tercera posició final per equips!!!!

Ironcat 2004



Tot augurava una altra marca personal a la distància, però el pes dels dos ironmans anteriors, Lanzarote i Roth, va poder més que tot el meu esforç, era el tercer Ironman en dos mesos naturals, i el cert que tot va anar molt bé fins arribar a la marató, que millor no comentaré i em quedaré per a record personal......
SWIM: 1.04.55
BIKE: 5.26.13
RUN: 5.24.40, tot un suplici
OVERALL TIME: 11.55.48
Tot aquest esforç per acabar el 25è de la general i desplomat tan aviat vaig creuar la línea d'arribada, en fi, vaig acabar entubat per tot arreu, hiperventilant i Deu sap què més......
Vaig contribuir a la tercera posició final per equips!!!

Quelle Challenge ROTH 2004



El meu tercer Ironman, el segon de l'any, havent descansat uns 40 dies de Lanzarote.
Quin ambient! Molt espectacular els boxes amb 2300 bicicletes per a la competició individual, més 2000 i alguna més per a la competició de relleus....
La teoria deia que havia de fer marca personal una altra vegada, ja que era un circuit molt més planer que Lanzarote i no havia de fer tanta calor, però el vent en aquesta edició va ser quasi tant fort com el mateix any a Lanzarote, una llàstima, sinó el parcial de bici hagués estat molt bo.
SWIM: 57.46.18, millor natació en Ironman oficial
BIKE: 5.30.50
RUN: 4.01.35
OVERALL TIME: 10.35.52
Marca personal fins al moment i objectiu assolit!!! ara espera l'ironcat!!!